Dolar veya yuan ile ödeme: döviz kuru ve kur riskinden korunma

İhracat tarafında, Amerikan doları Çin fabrikalarının referans para birimi olmaya devam ediyor: proformaların çoğu USD cinsinden geliyor. Resmi adıyla renminbi, ISO kodu CNY olan yuan giderek yaygınlaşıyor: Çin, yıllardır sınır ötesi ödemeleri kendi para biriminde yapmayı teşvik ediyor ve birçok fabrika RMB cinsinden fatura kesebiliyor. Euro ise nadiren teklif ediliyor ve teklif edildiğinde fiyata bir ihtiyat payı ekleniyor: euro cinsinden fatura kesen fabrika, kur riskini üstleniyor ve bunu ödetiyor.

Fatura para birimi, taşıdığınız döviz çiftini belirler. Dolar cinsinden fatura: riskiniz EUR/USD üzerinde oynanır. Yuan cinsinden fatura: EUR/CNY üzerinde. Her iki durumda da, maliyetinizin euro cinsinden değeri, sipariş ile ödeme arasında, haftalarca süren bir aralıkta değişir. Bu yüzden ilk soru « hangi para birimi daha ucuz » değil, « hangi çifti yönetmeyi bildiğiniz »dir.

Renminbi serbestçe konvertibl bir para birimi değildir: sermaye hareketleri Çin makamları tarafından kontrol edilmeye devam eder. Yurt içi piyasada, merkez bankası her iş gününde bir merkezi parite, fixing, yayınlar ve kur, 2014'ten beri bu noktanın etrafında günlük artı eksi %2'lik bir bantta dalgalanabilir. Yurt dışında, CNH koduyla işlem gören offshore yuan serbestçe alınıp satılır ve zaman zaman yurt içi kurdan ayrılır: aynı para birimi için iki farklı kotasyon.

Yabancı bir alıcı için RMB ile ödeme, yuan cinsinden sınır ötesi bir havale gerektirir: fabrikanın bunu alacak şekilde donanımlı olması gerekir, ki bu, özellikle dolara alışkın küçük atölyelerde her zaman geçerli değildir. Çin, bunun için 2015'te başlatılan kendi sınır ötesi bankalar arası takas ağı CIPS'yi kurmuştur. Fransa tarafında egzotik bir şey yok: bankanız euronuzu kendi kuruyla CNY'ye çevirir ve faturanızın gerçekte size neye mal olduğunu belirleyen, Çin fixing'i değil, uygulanan bu kurdur.

Medyada yayınlanan kur, bir piyasa medyan kurudur: kimse size bunu satmaz. Bankalar ve ödeme kuruluşları, bu referans kur ile sizinki arasına bir marj uygular; buna havale ücretleri eklenir. Bu marj, kurun gerçek maliyetini oluşturur: kuruma ve kanala göre bir puanın kesirinden birkaç yüzde puanına kadar değişir. Elli bin euro üzerinde bir puanlık bir marj, beş yüz euro eder: bu büyüklük düzeyi, marjın neden kurdan önce pazarlık edildiğini anlamaya yeter.

Refleks mekaniktir. Her havaleden önce, ücretler dahil sabit bir kuru yazılı olarak isteyin ve en az bir başka kanalla karşılaştırın. Bir döviz bürosuna sahip bankalar ve döviz konusunda uzmanlaşmış kuruluşlar açıkça fiyat veriyordu; klasik gişe ise bazen marjı, ayrıntılandırmadan, gösterilen kura dahil eder. Düzenli akışlarda marj pazarlık edilir: bu genellikle her türlü korunma aracından önceki ilk kaldıraçtır.

Korunmak, daha sonra gidecek bir ödemenin kurunu bugünden sabitlemek demektir. Temel araç, vadeli işlem sözleşmesidir: bankanız, tedarikçi vadenize göre ayarlanmış bir tarih için bir kur üzerinde taahhütte bulunur. Ödenecek bir prim yok, ama kesin bir taahhüt var: kur, iyi ya da kötü, kesinleşmiştir. Döviz opsiyonu ise bir prim karşılığında, yükümlülük olmadan hakkı verir. Bu araçlar, profesyonel bir hesap, döviz işlemi yapan bir banka ve genellikle tanımlanabilir bir ticari akış gerektirir.

Hangi tutardan itibaren? Büyüklük düzeyi olarak: on binlerce euroya varan düzenli alımlar, bankanızla bir vadeli işlemi haklı çıkarır, çünkü bu her ödemeyi ve dolayısıyla maliyet fiyatlarınızı istikrara kavuşturur. Birkaç bin euroluk tek bir sipariş üzerinde, araç, koruduğundan daha fazlaya mal olur: dönüşüm marjı ve havale zamanlaması farkı yaratır. İkisi arasında, referans kur kaynağını ve fiyat ayarlama kuralını yazan sözleşmedeki kur maddesi, piyasa salonuna gerek kalmadan korur.

Birinci tuzak: fiyatın geçerliliği. Piyasa hareket ettiğinde, fabrika dolar cinsinden teklifinin geçerliliğini kısaltır veya yukarı doğru yeniden fiyatlandırır. Bu davranış yazılı olarak çerçevelenir: sözleşmede, fatura para birimi, referans kur kaynağı ve altında fiyatın hareket etmeyeceği bir eşikle birlikte ayarlama kuralı. Sessizlik ise anlaşmazlıklar üretir.

İkinci tuzak: gümrük kuru. İthalattaki vergiler ve KDV, bankanızın kuruna veya havalenizin yapıldığı günün kuruna değil, her ay güncellenen ve gümrük idaresi tarafından yayınlanan kurla euroya çevrilen gümrük değeri üzerinden hesaplanır. Aynı dolar fiyatıyla bir ay arayla gönderilen iki sevkiyat, bu nedenle farklı euro değerleri üzerinden vergilendirilebilir.

Üçüncü tuzak: görünüşteki RMB fiyatı. Yuan cinsinden açıklanan bir tarife, ancak fabrika sınır ötesi bir RMB havalesini almayı biliyorsa ve proforma bunu yazıyorsa bağlayıcıdır. Bu olmadan, fatura ödeme anında dolara geri döner ve beklenen kazanç buharlaşır. Para birimi önce belgede, ardından havale talimatının para birimi alanında doğrulanır.

Komisyonculuk ve tedarik şirketimiz, para birimini fiyat veya ödeme koşulları kadar bir pazarlık maddesi olarak ele alır. Fatura para birimini önce proformaya, ardından sözleşmeye yazdırırız, fabrika kısa bir geçerlilik istediğinde ayarlama kuralını isteriz ve Guangzhou'daki Çince konuşan ekibimiz, duyurulan RMB ödemesinin gerçekten tahsil edilebilir olduğunu yerinde, fabrikanın dilinde doğrular. Biz kendimiz Çince konuşmuyoruz: bu, sahadaki bu ekibin görevi.

Çoğu durumda herhangi bir ücret ödemezsiniz: bir dosya açarsınız, mallar için sizin adınıza pazarlık yaparız ve fabrika çıkış değeri üzerinden bir komisyon alırız. Kur meselesi, tedarikçinin doğrulanmasından ödemelerin takibine kadar, Paris'te ve Guangzhou'da tek bir muhatapla, bu sürecin içinde yer alır.