CIF en CFR in Incoterms 2020: verschil, verzekering en valkuilen

CIF is het acroniem voor Cost, Insurance and Freight, kosten, verzekering en vracht. CFR is het acroniem voor Cost and Freight, kosten en vracht. Beide regels behoren tot de familie van maritieme incoterms, naast FAS en FOB, en gelden alleen voor vervoer over zee of binnenwater, met een tussen partijen overeengekomen haven van vertrek en haven van bestemming.

In beide regels organiseert en betaalt de verkoper het hoofdvervoer tot de overeengekomen bestemmingshaven. Het verschil betreft alleen de verzekering: bij CIF moet de verkoper een dekking afsluiten ten gunste van de koper; bij CFR is geen verzekering verschuldigd door welke partij dan ook, en blijft de koper zelf verantwoordelijk om zich te verzekeren indien gewenst.

De directie douane en indirecte rechten wijst erop dat deze vier maritieme regels ontworpen zijn voor bulk- en conventioneel vervoer: gecontaineriseerd vervoer valt in beginsel onder de multimodale incoterms, CPT en CIP in het bijzonder. In de praktijk blijven CIF en FOB niettemin zeer gangbaar voor gecontaineriseerde zendingen, ook vanuit China.

Het punt waarop het risico van de verkoper op de koper overgaat, is hetzelfde bij CIF en CFR: het moment waarop de goederen aan boord van het aangewezen schip worden geladen, in de overeengekomen inschepingshaven. Vanaf dat moment komt schade of verlies tijdens het zeevervoer voor rekening van de koper, ook al blijft de verkoper de vracht tot de bestemmingshaven betalen.

Deze scheiding tussen risico-overdracht en kostenoverdracht kenmerkt de zogenoemde C-regels van de incoterms, CFR, CIF, CPT en CIP. Dit is het punt dat een beginnende koper vaak verwart, in de veronderstelling dat een verkoper die de vracht tot bestemming betaalt, verantwoordelijk blijft voor de goederen tot aankomst.

Bij CIF moet de verkoper een verzekeringspolis afsluiten die minstens de prijs van de goederen vermeerderd met 10 procent dekt, in de munt van het contract, ten behoeve van de koper. Behoudens andersluidende afspraak komt de door de Incoterms 2020-regel vereiste dekking overeen met de Institute Cargo Clauses (C), of een vergelijkbare dekking: dit is het door de regel voorziene minimumniveau, geen allriskgarantie.

Deze minimale dekking beschermt tegen een beperkte lijst van grote gebeurtenissen, brand, explosie, stranding, kapseizen, zinken of bijdrage aan gemene averij, maar sluit gewone bijzondere averij en gedeeltelijke diefstal uit. Een koper die een ruimere dekking nodig heeft, moet ofwel een hogere clausule met de verkoper onderhandelen, ofwel zelf een aanvullende ad-valoremverzekering afsluiten.

De herziening Incoterms 2020 heeft juist het lot van CIF gescheiden van dat van zijn multimodale equivalent CIP: CIP vereist voortaan een allriskdekking, Institute Cargo Clauses (A), terwijl CIF op het minimale niveau van de clausules (C) is gebleven. Twee regels die uitwisselbaar leken, dekken sinds 2020 dus twee heel verschillende verzekeringsniveaus.

Bij CFR heeft de verkoper geen enkele verzekeringsplicht, noch voor eigen rekening noch voor die van de koper. Wil de koper gedekt zijn tijdens het zeevervoer, dan moet hij zelf een polis regelen vóór de inscheping.

De door de verkoper betaalde kosten bij CIF en CFR stoppen in beginsel bij aankomst van het schip in de overeengekomen bestemmingshaven, lossing niet inbegrepen. De losingskosten van het schip, en de daaruit voortvloeiende behandelingskosten, komen voor rekening van de koper, tenzij het door de verkoper gesloten vervoercontract anders bepaalt.

Deze beperking verklaart een groot deel van de geschillen die worden waargenomen bij zendingen vanuit China: een aantrekkelijk geprijsde CIF- of CFR-offerte kan een door de agent van de verkoper afgedwongen vracht verhullen, die vervolgens aan de bestemmingskant wordt teruggewonnen in de vorm van haventerminalkosten, dossierkosten of overliggeld gefactureerd door de lokale correspondent.

Een eenvoudig richtpunt beperkt dit risico: vraag vóór inscheping schriftelijk de lijst van kosten die in de CIF- of CFR-prijs tot de bestemmingshaven zijn inbegrepen, en weiger een dienst die al in die prijs is inbegrepen, een tweede keer te betalen.

Artikel 71 van het douanewetboek van de Unie bepaalt dat de vervoers- en verzekeringskosten tot de plaats van binnenkomst op het douanegebied van de Unie moeten worden toegevoegd aan de douanewaarde, wanneer ze nog niet in de gefactureerde prijs zijn begrepen. In de praktijk omvat een in CIF of CFR tot een haven van de Unie gefactureerde prijs deze kosten al: in de meeste gevallen hoeft er niets te worden toegevoegd voor het gedeelte van het traject tot die haven.

De nuance komt van de door de incoterm overeengekomen plaats: als de gefactureerde prijs vervoer binnen de Unie voorbij het punt van binnenkomst dekt, moet het overeenkomstige deel worden geïdentificeerd en uit de berekeningsbasis worden verwijderd, wat een gedetailleerd vervoercontract veronderstelt.

Op dit punt vereenvoudigen CIF en CFR de aangifte ogenschijnlijk ten opzichte van een incoterm van het type FOB, waarbij de koper zelf de vrachtkosten tot het punt van binnenkomst moet reconstrueren en toevoegen. Deze eenvoud heeft een prijs: zij hangt volledig af van de betrouwbaarheid van de door de verkoper opgegeven prijs, moeilijk te controleren zodra de goederen zijn ingescheept.

Bij FOB gaat het risico, net als bij CIF en CFR, over op de koper bij het laden aan boord van het schip. Het verschil zit in wie het hoofdvervoer organiseert en betaalt: bij FOB sluit de koper rechtstreeks een contract met zijn expediteur of zijn scheepvaartmaatschappij, niet de verkoper.

Deze organisatie verandert de zaak op drie punten: de koper kiest zijn eigen expediteur en onderhandelt zijn eigen tarieven, hij kent de werkelijke vrachtkosten in plaats van een CIF- of CFR-prijs met een ondoorzichtige marge, en hij houdt de controle over de opvolging van zijn lading, wat het risico beperkt op extra kosten opgelegd door een agent die alleen de informatie beheerst.

FOB vergt in ruil meer organisatie aan de kant van de koper, met een vertrouwde expediteur die zelf moet worden opgevolgd. Daarom kiezen sommige kopers voor kleine, eenmalige volumes voor CIF of CFR, om vervolgens naar FOB over te stappen naarmate hun volumes en ervaring toenemen.

Sorva leest fabrieksoffertes na vóór ondertekening en controleert de voorgestelde incoterm, het detail van de aangeboden vracht en de kosten die al dan niet voor rekening van de koper blijven in de bestemmingshaven. Ons Chineessprekend team in Guangzhou onderhandelt rechtstreeks met de fabriek en haar expediteur, in de lokale taal, om te verduidelijken wat werkelijk in een CIF- of CFR-prijs is inbegrepen vóór inscheping.

In de meeste gevallen betaalt u geen honorarium: u opent een dossier, wij onderhandelen de goederen voor u en nemen een commissie op de waarde af fabriek. Voor een order die van productie tot levering loopt, organiseert onze formule Produceren en leveren de vracht en de inklaring namens u, met een duidelijk overzicht van de bestemmingskosten vóór het vertrek van het schip.